17-09-07

de start

Waar waren we gebleven? Sinds woensdagavond hing de diagnose dat ik een stressfractuur zou hebben, boven m'n hoofd. Ik kan je verzekeren. In de laatste weken van een marathonvoorbereiding zijn er leukere dingen. Ik kon het sinds woensdag gewoon niet uit m'n hoofd zetten.
Het begon nochtans redelijk goed. Een geluk bij een ongeluk dat ik net in m'n rustweek zat. Daarom had ik maar meteen wat extra rust ingepland. Zowel donderdag als vrijdag, op advies van m'n sportdoktoer gerust. M'n linkse onderbeen voelde echt goed. Zaterdag dan ... de test. Vol goeie moed vertrokken. Maar dat bleef niet duren. Het goede gevoel was na een paar kilometers verdwenen. De rest van het weekend was al niet veel beter. Ook al had ik niet meer gelopen en enkel op zondag nog wat gefietst.
Ik heb de godganse zondag getwijfeld of ik me nu nog online zou inschrijven voor Eindhoven of niet. Ik heb het lot niet willen uitdagen en dan maar besloten dat niet te doen. Daar word je natuurlijk niet echt vrolijk van. Terzelfdertijd besloot ik om er nog alles aan te doen om toch te kunnen starten op 14 oktober.
Eén van die dingen was om zo snel mogelijk te weten wat er nu eigenlijk aan de hand was. Daarom liet ik vanmorgen een botscan nemen, zorgde ik dat ik de uitslag mee kon nemen en maakte ik een afspraak met m'n sportdokter. En guess what? Hiep, hiep, hoera. Niet het minste teken van een stressfractuur. 'k moet natuurlijk niet te hard roepen, want er is wel degelijk iets aan de hand. Een lichte zwelling (onsteking) van een spier ter hoogte van m'n linkerscheenbeen. Het grote verschil is natuurlijk dat dit wel te behandelen is. Ik heb alvast m'n eerste bio-punctuursessie achter de rug Vrijdag volgt nummer twee. Als ik de reactie van m'n sportdokter vergelijk met de reactie tijdens m'n bezoek vorige week woensdag. Dat is een wereld van verschil.
Dit weekend klampte is me vast aan een een kleine kans dat ik op 14 oktober toch nog aan de start zou kunnen staan. Maar ik besefte tegelijkertijd dat m'n hele voorbereiding ook wel eens in het water zou kunnen vallen. Vandaag ziet m'n "sportwereld" er toch weer iets rooskleuriger uit. Ik zal het sowieso voorzichtig moeten aanpakken, maar ik ben vanavond alvast begonnen aan de eerste van twee nieuwe zware trainingsweken. Ik zal er wel wat aan moeten sleutelen. Dat ga ik de komende dagen eens rustig bekijken. Eindhoven op de helling? Nog steeds een klein beetje. Maar 'k heb het gevoel dat ik alvast een zwaar stuk beklimming achter de rug heb. Hopelijk volgt er nu niet veel meer dan wat vals plat om dan in volle afdaling richting start te gaan. De start, hoe kan een mens nu zo bezig zijn met de start? Moet ik niet bezig zijn met de finish? Dat komt nog wel, hopelijk ...

21:19 Gepost door Hank in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Niet seuten Niet seuten pussy...
Je basis is meer dan stevig. Deze korte rustperiode maakt weinig uit op je te verwachten prestatie. Niet te zot meer doen en het lukt wel!

Gepost door: Rudi | 18-09-07

Hahahaha Kwa poging tot zot maken kan dat tellen! Ik ben er gerust in... Als het van jou afhangt sta je op 14 oktober aan mijn zijde. Hopelijk aan de start en niet alletwee langs de kant :-D. Je resolute aanpak (direct naar dokter, direct botscan (op voorhand vastgelegd ipv testje afvachten), direct weer bij dokter voor bespreking)zal Jettie ook niet ontgaan zijn. Gelukkig weten we ondertussen al bij wie we terecht moet met zo'n blessuregevallen. Dat zal u een doos pralinen kosten voor Jettie!

Gepost door: Wim | 18-09-07

De commentaren zijn gesloten.