14-10-07

Eindhoven marathon

Voor een succesverhaal zit je spijtig genoeg op de verkeerde blog. Surf dan even naar die van Wim. Die heeft er een serieuze lap op gegeven in Eindhoven en een meer dan knap resultaat neergezet. Nog eens een dikke proficiat makker!
Terug naar mijn eigen ... miserie. Je leest het goed. Ik heb nog nooit zo weinig moeite gehad om een titel voor mijn berichtje te vinden. Of misschien juist wel, want ik kan niet goed kiezen tussen alle mogelijke titels die ik boven dit verslag zou kunnen zetten. Kies zelf maar ;-(
- "Gegokt en verloren"
- "Gecrasht"
- "Mislukt"
- "Zwaar teleurgesteld"
- "Afzien, sterven en dan doodgaan."
En ga zo maar door ...
Hoe zit dan dan met die miserie? Here we go ...
Omdat ik besloten had voor de pacers van 3:15 te gaan lopen, moest ik zelf m'n juiste tempo in 't oog houden. Wat niet altijd zo gemakkelijk bleek. Maar toch. Tot km 22 verliep alles op schema. Ik kwam de eerste toer door aan 4:30 per km. M'n tempo was op de seconde juist. Ik had m'n hartslag nog niet zo lang geleden gecontroleerd. En die bevestigde m'n gevoel. Aan de start en in het begin was hij wat hoger geweest. Niet verwonderlijk want ik voelde dat ik bijzonder zenuwachtig was. Maar na genoeg kilometers gelopen te hebben, had hij zich duidelijk gestabiliseerd en bleef hij achteraan de 140 hangen. Dat moet goed gaan. Tenminste, als dat ambetante gevoel in m'n maag niet erger wordt. Want rond de 17-18de kilometer begon die stomme maag langzaam maar zeker tegen te pruttelen. Ik weet niet aan wat het lag. Te koud water gedronken? Teveel sportdrank genomen i.p.v. gewoon water? Teveel gedronken uit schrik voor de warmte? Ik zal het nooit weten en eigenlijk doet dat er niet toe.
Ik kreeg met de minuut meer en meer krampen en deftig blijven lopen werd stilaan onmogelijk. Een beetje tempoliseren bracht een beetje verbetering. Net genoeg om te kunnen blijven lopen. Maar niet genoeg om m'n beoogde tempo van 4:30 te kunnen aanhouden. Kilometer na kilometer heb ik m'n tempo moeten laten zakken. Geen verwondering dat ik door meer en meer lopers werd ingehaald. Telkens ik probeerde aan te klampen, maakte m'n maag me duidelijk dat ze dat niet wou.
Vroeger dan ik dacht werd ik dan ook ingehaald door de pacergroep van 3:15. Aanklampen had geen zin. Tegen kilometer 30 was m'n tempo gezakt naar 5:20 per km. Al een paar kilometer voor de 30km, was ik nog maar met één ding bezig. Niet hoe groot m'n verval was. Maar wel hoe ik in godsnaam de finish ging halen. Af en toe probeerde ik toch te versnellen om op z'n minst onder de 5:00 per km te lopen. Maar het ging gewoon niet. Ik weet niet wat de normale pijngrens bij een mens is. En misschien ligt die van mij gewoon niet hoog genoeg. Maar jongens, het was gewoon niet te harden. Verdomme lastig om dat te verbijten als het dan nog geen eens bedoeld is om een doel te halen waar je blij mee gaat zijn.
Ik begon te rekenen hoe snel ik moest lopen om 3:15 te halen, nee om 3:20 te halen ...., nee om 3:30 te halen. Meter na meter voelde ik een nieuw gesteld doel door m'n vingers glippen. Rond kilometer 39 controleer ik m'n hartslag nog eens. Eigenlijk weinig verassend dat die, tesamen met het tempo gezakt is halverwege de 130. Man, man, man, is dat nu afzien? Ja, maar op de verkeerde manier. Natuurlijk voelen mijn benen - vooral mijn kuiten - verschrikkelijk. Maar dat weet je op voorhand. Daar gaat het ook niet om. Dit is afzien op een totaal verkeerde manier. M'n eerste wedstrijd waar ik regelrecht op m'n bek ga. Compleet de mist in. Waarom? Dat is niet belangrijk. Dat onthoud je in feite ook niet. Wat je onthoud is de eindtijd die niet is wat hij had moeten zijn.
Iets voor de 40ste kilometer gebeurde er iets raar. Het verbijten van de pijn, waar ik ondertussen al meer dan een uur mee bezig was en waar ik precies nog goed in begon te worden ook ;-). Dat verbijten van die pijn veranderde in een soort woede. Ik kan het niet goed omschrijven. Maar ik werd zo kwaad op mezelf dat ik zonder nadenken ben beginnen versnellen. Tegen beter weten in. Daarmee deed alles nog wat meer zeer. Maar dat kon me geen r**t schelen. Ik zou wel zien of ik het volhield tot aan de finish. Ik had toch niets meer te verliezen. Het tempo van de laatste kilometers ging dan ook geleidelijk aan terug de hoogte in. Soms 4:30 per km, soms 4:40 per km. Op zich niets bijzonder want dat laatste was nog altijd trager dan het oorspronkelijk geplande tempo. Maar in vergelijking met de kilometers daarvoor een wereld van verschil. De laatste 600m gingen net onder de 4:00 per km. Een schrale troost, want na 3u20'19" strompelde ik over de finish. Compleet choco. Compleet van de kaart. Mijn maag stak in m'n keel. M'n kuiten waren precies ontploft, verbrand of zoiets. Maar het belangrijkste was de teleurstelling. Gefaald in de hoogste graad. Hoe gemeend m'n "supporters" me ook feliciteerden. Het deed en doet me geen sikkepit beter voelen. Sorry. Toch bedankt voor jullie enthousiasme. Zonder dat was het waarschijnlijk nog een groter fiasco geweest.
En wat doe je dan na zo'n wedstrijd? Je gedachten proberen te verzetten. Je frustratie van je probeer af te schrijven op je blog. En vooruit met de geit. Life goes on ... gelukkig maar. En m'n gezinnetje heeft de laatste weken al genoeg met mij afgezien, dat ik nu nog eens niet slechtgezind moet rondlopen. Keep on going loser! Of nee toch niet ... Keep on going winner! Want ik heb dan toch die quote bovenaan rechts m'n blog een beetje kleur kunnen geven. Dat was het enige wat er vandaag in zat.

21:25 Gepost door Hank in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

aa drink tis toch nog géén slechte tijd hé hank , toen ik je verslag las dacht ik die zit toch nog onder de 3h45 toch . Maar ik moet zeggen ik heb de halve gelopen en meermaals zo'n aa drink tot mij genomen en die is me ook niet bevallen , maar ik heb een hoge pijngrens en de afstand was ook iets korter .

Gepost door: roadrunnerke | 14-10-07

Hoe meer marathons je doet, hoe meer ervaring je opdoet. 3u20 was misschien niet hetgeen je wou, maar is in elk geval wel een sterke tijd gezien het zware verval!
Op naar de volgende voor weerwraak...

Gepost door: rudi | 14-10-07

Kop op! Ik heb het je gisteren al gezegd... If it doen't kill you, it will make you stronger! Je hebt karakter getoond en doorgebeten. Da's knap en deze marathon zal waarschijnlijk zwaarder geweest zijn, dan mocht je 3u10 gelopen hebben. Hopelijk kan je deze ervaring snel een plaats geven en vermindert de teleurstelling. Je krijgt nog kansen genoeg. We don't give up, don't we?

Gepost door: Wim | 15-10-07

FIER Ik heb net je verslag gelezen. Wat jij gisteren voelde was duidelijk niet wat ik voelde ... Want ik ben ontzettend fier op de prestatie van mijn broer !!! Wij vonden het ontzettend leuk dat we er gisteren bij konden zijn !!!

Gepost door: Ilse Mees | 15-10-07

woede het enige wat je kan doen is leren uit deze teleurstelling ... probeer de woede die je hebt gevoeld te bewaren voor je volgende voorbereiding & marathon, kijk binnen een week of 2 eens neutraal terug op wat er mis kan zijn gegaan (sportdrank, te snel gelopen, doel verkeerd gesteld, ... wie zal het zeggen). En knoop één ding goed tussen de oren: 3u20 is een beestig goeie tijd!

Gepost door: geert | 15-10-07

Het kan niet altijd kermis zijn he Hank, hoe derg ook iedereen heeft recht op een slechte dag. In Brussel moest Rik Ceulemans zelfs opgeven na 12km. Je bent toch weeral een ervaring rijker, ook al is het misschien geen leuke.

Gepost door: marc | 15-10-07

eindhoven proficiat met je resultaat! een marathon uitlopen
is al een proficiat waard, en als je je tijd nog kan verbeteren, in dergelijke omstandigheden, mag je niet zo teleurgesteld zijn.
je was trouwens in goed gezelschap dit week-end. in hawai waren er ook die droomden van 8 uur en een beetje, en maar net binnen de 11 uur binnenkwamen, en de winnaar van vorig jaar gaf op met maagklachten, zodus...
nog eens proficiat, en volgende keer een betere maag toegewenst.

Gepost door: erik | 15-10-07

Ik ben fier op mijn jongste Zoon. Uw gezinnetje gaat voor ...goed dat ge daar ook aan denk .
Toch nog een dikke proficiat voor het uitlopen en de verbetering ten opzichte van 2006 , dit is toch ook iets .

Gepost door: Hugo | 15-10-07

De commentaren zijn gesloten.