18-11-07

conditie

In een propvol weekend is het toch nog gelukt om zowel zaterdag als zondag te sporten. Om zaterdag te kunnen gaan fietsen, zat er niets anders op dan 's morgens vroeg, van zodra het voldoende licht was, te vertrekken. Het was ietsjes over half acht. Het is de eerste keer sinds lang dat het nog eens echt koud is geweest. En dat heb ik mogen voelen. Amai ... In het begin had ik nochtans het gevoel dat ik mezelf iets te warm had aangekleed. Maar na een tijdje bleek dat toch niet het geval te zijn. Integendeel ... heel banaal, maar ik had niet de juiste handschoenen aan. Na een tijdje rondrijden begonnen m'n vingers meer en meer te verkleumen. Op een bepaald moment zo erg dat ik moeite begon te krijgen om m'n stuur deftig vast te houden. Op een bepaald moment was het er zelfs over. Ik voelde me zelfs niet meer echt ok en had in elk hand een vinger waar ik nauwelijks nog gevoel in had, behalve dan stekende pijn. Met de opkomende zon, hoopte ik dat het toch snel zou beteren, maar dat was nauwelijks het geval. Toen ik uiteindelijk terug richting huis aan het fietsen was, kwam de zon er dan toch iets meer door en konden m'n handen langzaam maar zeker beginnen te ontdooien. Toen ik na 65 km terug thuis stond was het grootste leed geleden. Maar zoals dat gaat met bevroren lichaamsdelen, duurt het nog wel eventjes eer ze hun normale toestand en hun normale gevoel terug hebben. Met de pijn te verbijten, was ik zelfs heel even een beetje van de kaart en had ik een slecht gevoel over m'n ganse lijf. Gelukkig niet voor lang. Op een domme manier, heb ik in ieder geval m'n lesje geleerd voor de rest van het herfst- en winterseizoen.
Het heeft lang geduurd, maar uiteindelijk hebben de snotbacteriën ook hun aanval op mij ingezet. Met dat gevoel vertrok ik vandaag op de middag voor uurtje lopen. Begrijpen, wie begrijpen kan, maar - tussen het snot door - is het uiteindelijk met voorsprong m'n leukste - en eigenlijk eerste deftige - looptraining sinds lang geworden. Niet dat de goeie conditie al terug is. Maar het was wel fun: in totaal ruim 14 km met een 7tal versnellingen, die eindelijk qua snelheid al terug wat te betekenen hadden. Allemaal gingen ze tussen 3:30 en 3:40 per km. Alleen de laatste, en tevens langste versnelling van één km ging ietsje trager dan 3:40 per km. De moeite die ik moest doen om gedurende amper één km dat tempo vast te houden, deed me wel beseffen dat de vorm om boven de 15 km/h aan te houden op 10 km toch nog veraf is. Don't worry, als ik langzaam maar zeker de kwaliteit van m'n trainingen wat kan opbouwen, zal de conditie wel vanzelf terug verbeteren.

21:21 Gepost door Hank in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

3m40 dat is boven de 16km/h en een groot verschil met 4m de km , die 15km/h zal nog wel géén probleem zijn , geloof eens in je kunnen !!!

Gepost door: roadrunnerke | 19-11-07

De commentaren zijn gesloten.