05-04-08

plus est en vous

Vandaag was het dan zover. Een training waar ik echt schrik van had. Eentje waarvan ik, in alle eerlijkheid, dacht dat ze een beetje te hoog gegrepen was voor mij. Ik had eerder deze week al naar Rudi gemaild om hem mijn bezorgdheid te laten weten. En ook om hem te vragen wat ik moest doen als ik op een bepaald moment het beoogde tempo niet meer zou kunnen houden. Gewoon het tempo blijven lopen dat je op die moment wel nog kunt lopen, was de boodschap.
Vanmorgen iets na elven begon ik er aan. In de motregen, maar die was, eerlijk gezegd, helemaal niet hinderlijk, integendeel. Uiteindelijk werd het een training van 23 km. Om niet teveel bezig te moeten zijn met het verkeer rond mij, op de momenten dat ik gefocused zou zijn op de snelheden die ik moest lopen, besloot ik om gewoon van thuis naar de Expressweg te lopen en die te volgen, tot ik ergens halverwege in Sint-Gillis zou geraken om dan daar gewoon rechtsomkeer te maken. Dat zorgde er bovendien ook voor dat de wind in het eerste deel nadeliger zou zitten dan op de terugweg. Da's nooit niet slecht voor de moral en dat zou ik wel nodig hebben.
En voilà. Na ongeveer een uur en drie kwartiers stond ik terug thuis. Moe maar voldaan, heel voldaan zelfs. Om nu te zeggen dat het vanzelf ging, dat is overdreven. Maar het ging wel heel goed, supergoed. Ik moet vandaag gewoon een hele goeie dag gehad hebben. Anders was dit nooit gelukt. Versnellingen een heel stuk boven de 15 km/h vormden dan toch geen probleem. Ook niet tegen het einde, toen ik pas na ongeveer 20 km de voorlaatste km van m'n 5km versnelling aan 4:02 per km liep en de laatste km aan 3:47 per km. Ja dat was afzien en bijten. Dat zou er nog aan moeten mankeren. Maar 't gaf en geeft een super gevoel om zo'n training tot een goede einde te kunnen brengen. Helemaal anders dan in een wedstrijd. En weet je wat? Eigenlijk kan ik van dit misschien nog meer genieten dan dat ik een goeie tijd loop in een wedstrijd. Vandaag was het helemaal op m'n eentje. Bijna twee uur lang, in regen en wind, met niemand om m'n heen. Toen m'n laatste versnelling erop zat, heb ik eens goed geroepen. Van pure ontlading. Zot zijn, doet geen zeer zeker? Dat dacht die mens, die mij zag passeren, waarschijnlijk ook. Hij doet maar. Het was zalig om gewoon wat af te zien en vooral om te blijven afzien. En tijdens dat afzien, en vooral daarna, te kunnen vaststellen voor mezelf dat vandaag ... plus est en vous.

21:20 Gepost door Hank in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Begin al maar te dromen... Nog even met beide voeten op de grond blijven staan, maar de tijd van 1u komt gevaarlijk dichtbij.
Ik vrees dat je stevig zal MOETEN lopen met zo'n conditie en trainingen :-)
Nog even deze conditie en moraal aanhouden en nu stilaan beginnen rusten!!!

Gepost door: coach Rudi (naar analogie) | 06-04-08

Het loopt als een trein! Blijkbaar gaan zelfs de zwaarste trainingen goed. Dat wil maar 1 ding zeggen, nl. dat je er klaar voor bent. Je eerste target moet eraan en twee weken later volgt er nog ééntje. Je zal doelen bij moeten zoeken wil je tot het einde van het jaar geraken!!!

Gepost door: Wim | 07-04-08

De commentaren zijn gesloten.