21-04-08

Antwerp 10 miles

antwerp10milesIets na drieën, schoot schepen Ludo Van Campenhout de Antwerp 10 miles op gang. Het beetje ervaring dat ik ondertussen in loopwedstrijden al heb, maakte dat ik op de zesde rij had post gevat. Zonder schroom. Als ik zie wat een pipo's dan nog voor me willen komen staan. "Ja, ik ga hem proberen uit lopen, dat moet wel lukken", hoor je dan naast of voor je. Wat heb je dan in godsnaam op de eerste rijen van een 10 miles wedstrijd met meer dan 10.000 deelnemers te zoeken, pipo? Soit. Vooraan in het gelid, dat maakte alvast dat ik me geen zorgen hoefde te maken over gedrum of andere hinder bij de start. De start verliep dan ook zonder problemen. Zoals altijd, zonder echt voluit te gaan, merk ik na een paar honderd meter dat ik te snel loop. Net op het moment dat iemand, tja iemand ;-) naast me komt lopen. Sugar time! Jawel, Sugar Jackson. De ingeving van het moment is "Komaan aanklampen. Da's misschien een perfecte haas". Maar al gauw merk ik dat hij iets te snel loopt voor mijn doen: 3:45 per km of 16 km/h i.p.v. de beoogde 15 km/h. Laten lopen dus maar, die haas ;-)
Alles onder controle: eerste km in 3:57, tweede in 4:05. Na 2,5 km kan de pret beginnen. We slagen linksaf richting Kennedytunnel en de eerste helling is een feit. Direct daarna naar beneden richting Kennedytunnel. Het zal maar liefst vier à vijf kilometer duren vooraleer het terug plat wordt. Een dubbel gevoel. Het is wel kicken om op op- en afritten van een autostrade te mogen lopen en natuurlijk vooral door de Kennedytunnel. Maar al dat bergop en bergaf haalt me compleet, maar dan ook compleet, uit m'n ritme. Eens de Kennedytunnel door is het klimmen geblazen richting Amerikalei. Gewoonweg moordend, als je niet te veel op je tempo wilt toegeven. Het kost me verschrikkelijk veel energie, te veel energie, om m'n kilometers niet boven de 4:05 te laten uitkomen. Ik zit nog steeds op schema, maar ik zit potverdorie nog niet halfweg. Ik krijg het mentaal een beetje moeilijk, maar ik heb geen keuze. Dat sterven we maar een keertje meer dan voorzien ;-)
Na de Italiëlei komt de eerste bevoorrading eraan. Die komt trouwens geen minuut te vroeg, want het is toch redelijk warm. Ik ben nog niet bekomen van de lange bergopstrook, of ook daar loopt het mis. Een half liter flesje water, waar is dat voor nodig? Ik zit te frullen, maar krijg het niet geopend. Een fantastisch ingenieus sluitsysteem van een flesje, net wat ik nodig had. In de andere hand heb ik m'n energiegelletje vast. Of beter ... had ik vast. In het geklungel heb ik het laten vallen. Ik besluit onmiddellijk om enkele meters terug te keren en het op te rapen, om toch de nodige energie te kunnen binnennemen, die ik op dat moment meer dan nodig heb. Door al dat geleuter, gaat m'n snelheid de verkeerde richting uit. Over de zevende kilometer doe ik 4:14. Damned!
Er zit niet anders op dan te versnellen om te m'n schade een beetje in te halen. De volgende kilometer gaat terug in 4:02. Maar dan krijg ik een beetje m'n terugslag. De volgende (negende)kilometer gaat terug in 4:13. En dan, net op het goeie moment, krijg ik de mentale boost die ik nodig had. Want wie zie ik iets verderop lopen? Wie hoor ik door het publiek vooruit geschreeuwd worden? Jawel, Sugar Jackson. Dat is potverdorie straf. Ik dacht dat die wel effe binnen het uur die 10 miles zou afhaspelen. Maar nee, ook onze Europese bokser van het jaar, kan blijkbaar een dipje krijgen. Dus ik ook ;-) Maar da's dan nu voorbij. De volgende kilometers, stel ik mezelf maar één doel: hem inhalen. Met horden en stoten. Soms kom ik bijna bij hem, dan weer net niet. Het zorgt er in elk geval voor dat m'n snelheid terug omhoog gaat. M'n twaalfde kilometer is er zelfs één net boven de 15 km/h. Net voor het ingaan van de Konijnepijp heb ik hem te pakken. Ik was even vergeten dat die lastige Konijnepijp er nog aan kwam en dat ik nog 3 km te gaan had. We duiken samen de Konijnepijp binnen. Ik laat me naar beneden vallen in het steilste bergaf stuk en loop hem zelfs even voorbij. Het zou me een enorme boost moeten geven, maar het draait anders uit. Hij loopt stilaan van me weg. Ik probeer m'n snelheid bergaf toch stilaan op te drijven, omdat ik weet dat ik straks bergop sowieso wat zal moeten toegeven. Maar het lukt niet. De enige momenten dat ik het zonder m'n Garmin moet doen, blijken achteraf de twee traagste kilometers te zijn aan 14 km/h. Ik verlies op 2 kilometer een halve minuut op m'n beoogd schema. Het vat is af. Ik draai de konijnepijp uit naar boven, naar rechts en zet m'n eindsprint in richting finish. Een finish die veel te ver ligt ;-) Wat een verschil met vorig jaar. Toen ik m'n laatste energie kon opsouperen om de laatste 800m tegen 20 km/h te spurten. Ik zit kapot. Er zit niets meer in dat lege lichaam van mij. De laatste kilometer wordt "spurten" tegen 15 km/h. Maar wel .... binnenkomen in een eindtijd van 1u05'09". Da's tien seconden te traag ;-) En 20 seconden na Sugar Jackson - jongens, wat had ik die graag voorbij gelopen in de spurt ;-) Maar ik heb potverdorie wel m'n target voor de 10 miles, dat ik gesteld had voor dit of volgend jaar, gehaald. Al heeft die 100m te weinig om 16 miles exact te zijn, me ook wel een beetje geholpen. Eerlijk is eerlijk. Maar dat gaat maar over seconden. Ik heb 10 miles in 1u05 gelopen en daarmee basta!

22:05 Gepost door Hank in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Topper! Het is geen schande dat je ALLES moet geven om je doel te bereiken hoor! :-D Sterke tijd, zonder meer, maar zeker wanneer je het parcours en de weersomstandigheden meerekend. Even bekomen en dan in Beveren op naar target 2?!

Gepost door: Wim | 22-04-08

Super! Ik ben heel blij dat je je target hebt gehaald, vooral omdat ik net diegene ben die weet hoeveel inspanning je moet leveren om zo'n prestatie neer te zetten. Dikke kus & knuffel. London en ik hebben genoten. Liefs xxx

Gepost door: Christel | 22-04-08

Proficiat En ik maandagmorgen maar zoeken naar ene Hank Mees, die naar ik dacht zo ongeveer 1u10' zou lopen of ietsje daaronder. Maar toen ik dan al bij de 1u15' uitkwam ben ik meer naar voren beginnen zoeken en inderdaad daar stond hij op plaats 273 of zoiets??? Ik wist begot niet wat het echte doel was, dus voor mij was dat een serieuze verrassing en een dikke proficiat waard. Ja alleen spijtig dat ge de Sugar niet kon te pakken krijgen, maar dat bespaarde u misschien ook een fukse linker of rechter direct. Altijd alles positief blijven bezien.

Gepost door: Antoine | 22-04-08

Een dikke proficiat van het begeleidingsteam :-)
Ik had het verwacht, gehoopt, vermoed, maar nu het er is, kunnen we pas zeggen: "opzet geslaagd"!
Op naar het volgende target. Zo zullen we er wel snel door zijn verdikke

Gepost door: coach Rudi (naar analogie) | 23-04-08

Een dikke proficiat!!
Bij ons op het werk waren er ook een tiental 10-milers en bij het laten zien van uw resultaat ontwaarde ik enkel jaloerse blikken! Op naar de volgende!

Gepost door: Niko | 23-04-08

De commentaren zijn gesloten.