08-07-08

lachen

Gisterenavond ben ik bij m'n sportdokter langs geweest voor de tweede bio-punctuur sessie. En het moet gezegd: ook al waren we pas enkele dagen verder, het was al een groot verschil tegenover vrijdag. Toen ze vrijdag op de pijnlijke plaats op m'n linkerscheenbeen drukte, krimpte ik volledig samen en schreeuwde ik het uit van de pijn. Dat was nu niet meer het geval. Niet dat het niet meer zeer deed, maar het was totaal niet meer te vergelijken met enkele dagen geleden. Het moet toch zijn dat ik er echt heel snel bij was om de diagnose te laten stellen. En dat de combinatie van bio-punctuur, een ontstekingsremmer en het ijzen toch wel z'n vruchten afwerpt.
Niet dat een bezoek bij de sportdokter niet plezant kan zijn. Maar meestal wordt er toch niet bijzonder veel gelachen. Niet onlogisch, want over het algemeen kom ik maar bij haar langs als er iets scheelt en wil ik gewoon graag een duidelijke, correcte uitleg horen over wat er scheelt en hoop ik vooral ook te horen dat het toch niet zo erg is. Dat was nu dus toch wel anders. Maar nu ik merkte dat het toch wel gunstig evolueerde op amper een paar dagen, kon ik mezelf niet inhouden en vroeg ik op het einde van de consultatie of dat toch niet iets veranderde aan die twee weken loopverbod. En kijk, dat was genoeg om toch even te lachen. Althans voor haar. Tedjuu toch ...

20:43 Gepost door Hank in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.